Menta News

Menta News

Συνέντευξη: Η Νατάσσα Μποφίλιου, το έντεχνο και το τζιν του έρωτα

Ξεκίνησε πριν από 15 περίπου χρόνια με… τσαμπουκά, μη διστάζοντας να προωθήσει ακόμη και η ίδια τον εαυτό και τη δουλειά της. Κουράστηκε πολύ, αλλά το κατάφερε. Με συνοδοιπόρους της τον Θέμη Καραμουρατίδη και τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο κέρδισε μία θέση στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού και σήμερα γεμίζει ασφυκτικά μεγάλους συναυλιακούς χώρους και θέατρα.

Ο λόγος για την Νατάσσα Μποφίλιου που πριν ξεκινήσει την περιοδεία της ανά την Ελλάδα, πέρασε από τον ραδιοφωνικό σταθμό Μεντα 88 fm και έδωσε μία μεγάλη, δίωρη συνέντευξη στην εκπομπή του Πάνου Σουρούνη. Τρία ελληνικά site δήλωσαν παρόντα, ανάμεσά τους και το www.tospirto.net και είχαν μία εφ όλης της ύλης συζήτηση με τη γνωστή Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Τι λέει η Νατάσσα Μποφίλιου για την πιο εξωστρεφή της… Βαβέλ και τα πιο εξωστρεφή της live … Πάντα όταν αποφασίζουμε να κάνουμε ένα live, ψάχνουμε πράγματα δικά μας πολύ προσωπικά και ανά περιόδους τα βγάζουμε προς τα έξω. Έχοντας πια δημιουργήσει μία συγκεκριμένη σφραγίδα στο τι είναι αυτό που κάνουμε οι τρεις μας, ο Θέμης, ο Γεράσιμος και εγώ, φέτος θέλαμε να βγάλουμε κάτι λίγο πιο προσωπικό και πιο κοντά στο χαρακτήρα μας. Η αλήθεια είναι πως είμαστε και οι τρεις πολύ γλεντζέδες. Είμαστε άνθρωποι που μας αρέσει να κάνουμε πλάκα και να χορεύουμε (εντάξει ο Γεράσιμος δε χορεύει και τόσο). Ήθελα, λοιπόν, αυτήν την τρέλα μου να την απελευθερώσω πάνω στη σκηνή. Η Βαβέλ το επιτρέπει αυτό. Μάλιστα «πρόσθεσε» στο ρεπερτόριό μας άλλους ρυθμούς και ήχο. Αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε μία παράσταση που θα είναι σαν αυτές που κάνουμε στο σπίτι με φίλους. Και από αυτή δε θα μπορούσε να λείπει η εξωστρέφεια και τα συναισθήματα. Στις παραστάσεις αυτό είναι πολύ κοπιαστικό για το σώμα, αλλά ταυτόχρονα νιώθω πολύ ανακουφισμένη.

Η παρέα με τον Θέμη και τον Γεράσιμο έχει καλλιτεχνικά ημερομηνία… λήξης; Πολύ άσχημη κουβέντα να λέει κάποιος ότι μια παρέα έχει ημερομηνία λήξης. Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο τον αγαπάς, αυτό δεν έχει τέλος. Γι΄αυτό ούτε σε ανθρώπινο, ούτε και σε μουσικό επίπεδο πιστεύω πως θα «τελειώσουμε». Είμαστε τρεις άνθρωποι που ψαχνόμαστε πολύ, μιλάμε την ίδια γλώσσα ακόμη και όταν λέμε διαφορετικά πράγματα, έχουμε τις ίδιες ανησυχίες και την ίδια οπτική. Γι΄ αυτό βρίσκουμε το σημείο που «κάνουμε» επαφή. Εχουμε τόσες πολλές ιδέες και πράγματα στα σκαριά που, πραγματικά, δεν ξέρω αν μας φτάνει ο χρόνος για να κάνουμε όλα όσα έχουμε στο νου μας.

Την απασχολεί το θέμα της ενηλικίωσης; Με απασχολεί πολύ. Γιατί ψάχνουμε να βρούμε τη σχέση μ΄έναν κόσμο που αλλάζει συνέχεια. Η σχέση με το περιβάλλον, με τους ανθρώπους που περνούν από τη ζωή μας. Αυτή η ενηλικίωση δε νομίζω να σταματήσει ποτέ. Γιατί είναι η αγωνία για την εξέλιξη, το βάσανο της προόδου, του πως θα πάμε παρακάτω.

Τι νιώθει για τα νέα παιδιά που θέλουν να ξεκινήσουν τώρα στον μουσικό στίβο; Θέλει έναν τσαμπουκά στο ξεκίνημα. Και πολλή δουλειά. Πολλή κούραση. Εγώ έπαιρνα τηλέφωνα και μιλούσα στους δημοσιογράφους εκ μέρους μου! Έλεγα «Γεια σας τηλεφωνώ εκ μέρους της Νατάσας Μποφίλιου και θα ήθελα να συζητούμε για μία συναυλία που έχει κανονίσει…». Το δρόμο λοιπόν τον φτιάχνεις μόνος σου… όλο αυτό το πράγμα στη μουσική είναι ένας άθλος και πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσεις… Γιατί και να μην πετύχεις, θα έχεις μάθει πάρα πολλά. Εγώ ακόμη και τώρα δεν πιστεύω το πως βρέθηκα σ΄αυτήν τη θέση. Πολλές φορές με τα παιδιά λέμε «αλήθεια, συμβαίνει όλο αυτό;». Στο Πέτρας, κάθε φορά που κάνω συναυλία, φοβάμαι πως μπορεί να μην έρθει κανείς….Όταν μου είπαν πως πριν βγω έχουμε κόψει 9.000 εισιτήρια, ήμουν σίγουρη πως μου κάνουν πλάκα.

Υπάρχει ακόμη το κριτήριο του κόσμου που μπορεί να ξεχωρίσει το ειλικρινές από το εντυπωσιακό; Το ειλικρινές μπορεί να σπάσει κάθε κλειστή πόρτα. Την αλήθεια μπορεί να κάνει πως δεν την είδε κάποιος, αλλά σίγουρα την βλέπει. Απ’ όπου και να προέρχεται το ειλικρινές είναι καθολικό. Και το βλέπεις στα μεγάλα τραγούδια. Ένα σπουδαίο τραγούδι δε γνωρίζει ούτε σύνορα, ούτε γλώσσα ούτε τραγουδιστή… Αρέσει σ΄ όλους. Παράδειγμα, η Αντέλ. Μπροστά στο μεγαλείο του ταλέντου της ποιος νοιάστηκε για το αν τηρεί τις σύγχρονες προδιαγραφές. Αυτό είναι ειλικρινές.

Πώς μεγάλωσε και τι μουσική άκουγε η Νατάσσα Μποφίλιου μικρή στο σπίτι της; Η αλήθεια είναι πως έχω μεγαλώσει σ΄ ένα σκληροπυρηνικό σπίτι. Μιλάγαμε από πολύ νωρίς για τα δικαιώματα των ανθρώπων, για την πολιτική, για τη στάση ζωής… Η μητέρα μου δε μου έχει πει ποτέ «πάρε ζακέτα» ή «φάε», δε μου έδινε τυπικές συμβουλές. Έλεγε: «θα βάλετε στο λεξιλόγιό σας τη λέξη αρνούμαι και αν κάτι δε σας αρέσει και δε σας ταιριάζει, θα λέτε: αρνούμαι να το κάνω». Αυτό το θυμήθηκα μεγαλώνοντας και εξήγησα πολλά. Κατάλαβα τη στάση μου απέναντι στα πράγματα, στο γιατί έχω αυτήν την ορμή, γιατί δεν με πιάνει φόβος και γιατί δεν καταλαβαίνω στο όχι. Διαβάζαμε υποχρεωτικά ποίηση και γράφαμε ημερολόγιο κάθε βράδυ. Και στη μουσική, πολύ πολιτικό τραγούδι. Για ανακούφιση ακούγαμε Δεληβοριά. Μεγαλώσαμε, δηλαδή, με έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Γι’ αυτό το ξέρω τόσο καλά και το αισθάνομαι ως καταγωγή μου…

… Όσο γι΄αυτήν την περιβόητη ταμπέλα του εντέχνου είναι τιμή μου να με συγκαταλέγουν στις καλλιτέχνιδες του εντέχνου. Γιατί είναι στο αίμα μου, στο dna μου. Δεν αντιδρώ κομπλεξικά, γιατί μου αρέσει, είναι η καταγωγή μου… Επίσης, αυτές τις συζητήσεις, τις έντονες, τις θεωρώ ύποπτες. Γιατί να γίνεται τόση συζήτηση για τις ταμπέλες αυτές. Είναι και ένας τρόπος να καταλαβαινόμαστε.

Απομυθοποίησε το έντεχνο και τους δημιουργούς του όταν το γνώρισε εκ των έσω; Υπέστην από πολύ νωρίς ένα καλλιτεχνικό σοκ σε σχέση με την προσωπικότητα και το καλλιτεχνικό έργο κάποιου. Και αυτό ήταν μεγάλη σφαλιάρα για μένα. Ημουν ένας λυσσασμένος ακροατής και επειδή το πάθος μου για τη μουσική ήταν και είναι τόσο μεγάλο που το ξεπέρασα. Πλέον δε με εκπλήσσει να συναντήσω έναν σπουδαίο δημιουργό και ταυτόχρονα έναν μικροπρεπή άνθρωπο. Δε με στενοχωρεί. Κρατώ το σπουδαίο και είμαι ευγνώμων, γιατί τα μισά από αυτά που είμαι, είμαι εξαιτίας αυτών των δημιουργών. Τα τραγούδια τους άνοιξαν μια πόρτα στο μυαλό μου να δω κάτι διαφορετικό.

Πώς θα είναι η Νατάσα σε πέντε χρόνια; Καταρχάς θα ξεκινήσω από το βασικό, γιατί πάντα είχα το άγχος ότι θα μεγαλώσω. Στα 34 τώρα νιώθω πως είμαι στην πιο ωραία ηλικία που έχω υπάρξει ποτέ. Είμαι πολύ θετική απέναντι σ΄αυτό που έρχεται και είμαι και προετοιμασμένη και για την τρικλοποδιά. Νομίζω πως αυτό που θέλω να έρθει σε πέντε χρόνια… είναι πως θέλω να είμαι σίγουρη, πως θα είμαι σε μία συνθήκη που είμαι εγώ, σωστή με τον εαυτό μου και τις αρχές μου… Δεν μπορώ για παράδειγμα σε πιο προσωπικό επίπεδο να με φανταστώ μ΄ένα παιδί. Μου είχε περάσει μια σκέψη κάποτε, τώρα όμως δεν μπορώ να το σκεφτώ. Και ας είναι η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου. Θα ήθελα επίσης να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ. Αν είναι κάτι που μπορεί να με λυγίσει είναι αυτό. Κατά τα άλλα δεν κωλώνω πουθενά. Καλλιτεχνικά δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Άλλωστε όσες φορές έχω πει «θα κάνω αυτό», δεν έγινε ποτέ.

Παλαιότερα είχε κερδίσει μία υποτροφία στο Μπέρκλεϊ… Όντως, αλλά ο Γεράσιμος και ο Θέμης είχαν γράψει τότε το Εν Λευκώ. Μάλιστα ήθελαν έναν καλλιτέχνη καταξιωμένο να το πει, η δική μας συνεργασία και σχέση δεν είχε αρχίσει. Δεν ξέρω τι έγινε και με πήραν μια μέρα και μου το πρότειναν. Ήταν ακριβώς εκείνη η περίοδος… Κάτι τότε έγινε μέσα μου, δεν ξέρω ένστικτο; Και αποφασίζω πως κάτι θα γίνει εδώ… πώς εδώ θέλω να χτίσω ένα μικρό τουβλάκι.  Τώρα γιατί δεν το είπε κάποιος σπουδαίος καλλιτέχνης; Πολλοί υποστήριξαν πως είναι περίεργο, πως δεν το καταλάβαιναν. Και εμάς στην αρχή μας αντιμετώπιζαν σαν κάτι λίγο παλιό, περίεργο… μ΄ένα γιατί, όχι κακοπροαίρετα. Είχε πολύ καιρό να εμφανιστεί ένα τρίο ίσως με τόσο πάθος….

Νιώθεις πως έχεις κάνει λάθη καλλιτεχνικά; Εχω κάνει αυτά που ένιωθα. Μπορεί να είναι λάθος για κάποιον άλλον, αλλά για μένα όχι. Είχα πάντα αγνή πρόθεση. Εχουμε κάνει πράγματα που τώρα που τα βλέπω δεν είναι και τα αγαπημένα μου. Αλλα εννοείται πως έπρεπε να τα έχουμε κάνει, τώρα που το σκέφτομαι πιο αποστασιοποιημένα. Γιατί ξεκινήσαμε από 20 χρόνων. Ποτέ δεν ήμασταν ψεύτες, απροετοίμαστοι και αδούλευτοι… Πώς κοιτάς μια παλιά φωτογραφία σου και απορείς «μα καλά πως το φόρεσα αυτό;», αλλά τότε σου άρεσε… Δηλαδή εγώ βλέπω το αγαπημένο μου τζιν, που το αποκαλούσα «το τζιν του έρωτα», που ήξερα πως θα το φορέσω και θα περάσω πολύ όμορφα.. Ένα τζιν που όποτε το φορούσα είχα επιτυχία, σουξέ. Ε, λοιπόν, άμα δείτε αυτό το τζιν θα εκπλαγείτε. Δεν μου πήγαινε καθόλου, ήταν απαίσιο. Όμως το φόραγα και το πίστευα…

 

πηγή: ogdoo.gr

© 2017 Menta 88 FM
Powered by